هری هاموند هس

زندگی و دستاوردهای علمی

زمین‌شناس آمریکایی و افسر نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بود و همچنین یکی از «پدران» نظریه یگانگی بخش تکتونیک صفحه‌ای می‌باشد. او نظریه‌هایی را در باره گسترش کف دریا ، به‌ویژه در روابط میان قوس‌های جزیره ، ناهنجاری‌های گرانشی کف دریا، و پریدوتیت سرپانتینه‌ شده بیان کرد، که نشان می‌دهد همرفت در گوشته زمین، نیروی محرکه این فرآیند است. هس مهم ترین سهم خود را در دانش انجام داد، که بخشی از پیشرفت بزرگ در دانش زمین شناسی سده بیستم در نظر گرفته می شود. در گزارشی او این نظریه را پیش کشید که اکنون، به طور کلی پذیرفته شده است که پوسته زمین به صورت جانبی از پشته های اقیانوسی طولانی و فعال آتشفشانی دور شده است که به گونه ای گسترده در دفتر پژوهش های دریایی پخش شد،. او پس از آن که ماری تارپ و بروس هیزن (۱۹۵۳، گروه لامونت ) شکاف بزرگ جهانی را که در راستای شیار میان-اطلسی جریان داشت، کشف کردند، نیمرخ کف اقیانوس خود را در سراسر اقیانوس آرام شمالی درک کرد. [۴] [۵] سپس این فرآیند کهگسترش بستر دریا نامگذاری شد ،به استوار کردن رانش قاره که مفهوم پیشین آلفرد وگنر بود (و در آن زمان نادیده گرفته شده) به عنوان نظر علمی قابل احترام و ارزنده ،کمک کرد. این امر مایه دگرگونی در دانش زمین شناسی شد. [۶] گزارش هس به گونه ای رسمی در تاریخ حوضه های اقیانوسی (سال ۱۹۶۲) منتشر شد که برای مدتی تنها اثر مورد اشاره در ژئوفیزیک زمین جامد بود. همچنین هس در بسیاری از تلاش‌های علمی دیگر، مانند برنامه Mohole (۱۹۵۷-۱۹۶۶)، پژوهش در مورد امکان‌سنجی و شیوه های حفاری در اعماق دریا، شرکت داشت. س هنگامی که سرپرستی نشست هیئت علمی فضایی آکادمی ملی علوم را بر دوش داشت، بر اثر حمله قلبی در وودز هول، ماساچوست درگذشت. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد و پس از مرگ او جایزه خدمات همگانی ممتاز سازمان ملی هوانوردی و فضایی را دریافت کرد.